G-physics.com

Παιδεία είναι η μόρφωση για ν’ αποκτά ο αμόρφωτος νέα μορφή· εύμορφη, όμορφη. Μορφώνω σημαίνει δίνω μορφή, σχήμα, σε κάτι α-σχημάτιστο, α-διαμόρφωτο, α-διάπλαστο. Παιδί, για πολλούς παιδαγωγούς, είναι το α-διάπλαστο ον που δια-πλάθεται με την κατάλληλη αγωγή όσο να αποκτήσει ευμορφία· μόρφωση· ομορφιά. Η «πρώτη, ζωντανή ύλη» του παιδιού, «το υπόστρωμά» του θεωρείται «εύπλαστο». Η «ύλη» του, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, είναι «εκμαγείο» που μορφοποιείται διαρκώς, όσο να πάρει την τελική μορφή. Το είδος, το ορισμένο είδος το ανθρώπου. Αυτό γίνεται με τη συνεχιζόμενη μορφοποίηση καθώς αναπτύσσονται όλες οι λανθάνουσες ιδιότητες του παιδιού με: Τη διδασκαλία της γλώσσας, που αναπτύσσει τις νοητικές ικανότητές του (γραφή – ανάγνωση). Τη διδασκαλία των αριθμών που καλλιεργεί την ευφυΐα του. Την κατάλληλη γυμναστική, που διαπλάθει το σώμα του. (Σκοπός της γυμναστικής – λέει ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του – δεν είναι ο βάναυσος αθλητισμός που αποθηριώνει την ψυχή…). Τη διδασκ...

Για πολλά χρόνια ασχολούμαστε με το πρόβλημα της παιδείας στη χώρα μας, το οποίο πάντα καταλήγει σε πρόβλημα των πανελλαδικών εξετάσεων. Χάνοντας το δάσος για ακόμη μία φορά προσπαθούμε να λύσουμε ένα πρόβλημα το οποίο ως κατάσταση διαρκεί 12 με 14 χρόνια, για κάποιον μαθητή που θα αποφοιτήσει από το λύκειο. Αλλά έστω -δεν θα γίνει, αλλά έστω- ότι καταργούνται οι πανελλαδικές εξετάσεις, οπότε το πρόβλημα λύθηκε, εύκολα, ξεκάθαρα και με διάθεση χαλαρή οι υποψήφιοι εισάγονται σε σχολές της επιλογής τους με κάποιον άλλο τρόπο που δεν γνωρίζουμε ακόμη (για παράδειγμα με κλήρωση), οπότε όλα καλά. #νοτ   Μετά? Μετά, αφού τα λύσαμε όλα, πρέπει να ασχοληθούμε με ένα πρόβλημα ουσίας, αυτό της παιδείας, το οποίο δεν λύνεται με χρονικό πλάνο μηνών, είναι ένα θέμα το οποίο εξελίσσεται συνεχώς και δεν έχει μία απόλυτη λύση, επαναπροσδιορίζεται ξανά και ξανά μέσα από την εξέλιξη της κοινωνίας. Βλέπετε, η έννοια του προβλήματος εμπεριέχει την έννοια της κατανόησης και της κατάκτη...

Είναι γεγονός ότι σήμερα η διδασκαλία της Φυσικής ταυτίζεται με εκμάθηση τεχνικών πάνω σε λύσεις προβλημάτων, χωρίς να υπάρχει η φροντίδα της εξοικείωσης των μαθητών με τη μέθοδο και τη φυσιογνωμία της επιστήμης στην οποία εμπλέκεται το εμπειρικό με το μαθηματικό και το αφηρημένο. Δεν δίνεται έμφαση στην κατανόηση των αρχών και των νόμων του προβλήματος, των διαδικασιών εκείνων που στοχεύουν ευρύτερα στην κατανόηση των φαινομένων στα οποία αναφέρεται το πρόβλημα.  Έτσι η αξία της διδασκαλίας της Φυσικής μέσω του προβλήματος υποβαθμίστηκε, αν και είναι ένα διδακτικό εργαλείο υψηλών προδιαγραφών, γιατί η δυνατότητα του διδασκομένου να το αντιμετωπίζει απορρέει από το ότι έχει κατανοήσει τις έννοιες και τους νόμους της Φυσικής.   Σύμφωνα με τον Κασσέτα (2004:σελ.275) κάθε πρόβλημα στη Φυσική είναι ένα μικρό συνήθως κείμενο, που συνοδεύεται κάποτε και από σχήμα, και το οποίο οφείλει να περιέχει αποσαφηνισμένα δεδομένα και ζητούμενα. Το πρόβλημα οικοδομείται πάνω στη λογι...

Στη huffingtonpost.gr γράφω για το λάθος στην εκπαίδευση. Η δημόσια εκπαίδευση έχει αποτύχει στο να προετοιμάζει τους μαθητές για τις εξετάσεις, αυτό το κάνουν άλλες εκπαιδευτικές μονάδες.  Στο σχολείο, μια μεγάλη μερίδα καθηγητών προσποιείται ότι διδάσκει και οι μαθητές προσποιούνται ότι μαθαίνουν , αναφέρομαι στην πραγματική διδασκαλία και στην αληθινή μάθηση, όχι τη φαινομενική, όχι τη βαθμοθηρική. Το σχολείο έπαψε εδώ και χρόνια να είναι «δωρεάν», κοστίζει και το υπερβολικό «κόστος» το αντιλαμβάνεται κάποιος στη μέση της ενήλικης ζωή του.  Αν δεν επενδύσεις στην εκπαίδευση δεν μπορείς να περιμένεις αποδοτικές μελλοντικές καταστάσεις . Και δεν αναφέρομαι στην επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά στις ουσιαστικές ευκαιρίες/αλλαγές που μπορεί να προσφέρει η πραγματική εκπαίδευση. Αν υπάρχει πιθανότητα αλλαγής του βιοτικού επιπέδου ενός ατόμου, αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την πραγματική μόρφωση,  κι αυτή δε συντελείται στο δημόσιο ελληνικό σχολείο του 2017 . ...

Τα θέματα της Φυσικής Κατεύθυνσης για το σχολικό έτος 2016 ήταν βατής δυσκολίας για τους μαθητές αλλά εύκολα για τους καθηγητές, το δεύτερο δεν πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα – εμπεριέχει έπαρση -.  Ήταν ξεκάθαρα και προσέφεραν μηδενικό πανικό στους μαθητές κι αυτό είναι καλό. Δεν ήταν διαβαθμισμένης δυσκολίας, κι αυτό είναι κακό, δεν θα υπάρξει διάκριση των άριστων μαθητών. Ίσως θα μπορούσε η επιτροπή με δυο διαφορετικά υπο-ερωτήματα στο θέμα Δ να δημιουργήσει την απαραίτητη διαβάθμιση.  Τα τελευταία χρόνια οι εξετάσεις Φυσικής είχαν υπερβολικά δύσκολο επίπεδο (για παράδειγμα, 1 , 2 , 3 ). Με αποτέλεσμα μαθητές με υπερβολική προσπάθεια να έγραφαν έναν ικανοποιητικό βαθμό ο οποίος δεν αντικατόπτριζε την προσπάθεια αυτή. Δεν μπορούσε να συνεχιστεί αυτή η αύξηση της δυσκολίας και η αγωνία της επιτροπής για πρωτότυπα θέματα. Έπρεπε κάποια στιγμή να επιστρέψουν σε ένα πιο «φυσιολογικό» επίπεδο, κι αυτό έγινε, ευελπιστώ να συνεχίσουν έτσι τα επόμενα χρόνια. Κατά...

Στη huffingtonpost.gr γράφω για το λάθος στην εκπαίδευση. Όταν πριν μερικά χρόνια δίδασκα τον τρίτο νόμο του Νεύτωνα σε μια τάξη γυμνασίου, ένας μαθητής μου δε μπορούσε να αντιληφθεί την έννοια των ίσων δυνάμεων (κατά μέτρο) που αναπτύσσονται μεταξύ δυο σωμάτων τα οποία αλληλοεπιδρούν. Του φαινόταν εντελώς παράλογο για παράδειγμα ένα μήλο που πέφτει ελεύθερα να ασκεί την ίδια δύναμη στη γη με αυτή που του ασκεί η γη, αλλά τελικά να υποθέτουμε ότι το μήλο προσεγγίζει τη γη και όχι το αντίθετο λόγω μικρότερης μάζας. Μετά την πρώτη ανάλυση ο μαθητής εξακολουθούσε να αντιλαμβάνεται την έννοια με λάθος τρόπο. Αφού προσεγγίσαμε το θέμα βαθύτερα με παραδείγματα εξακολουθούσε να έχει επιφυλάξεις και ταμπουρωμένος στη δική του αλήθεια, φτάσαμε να συζητάμε το θέμα 70 λεπτά. Οι υπόλοιποι μαθητές προσπαθούσαν με τη σειρά τους να επιχειρηματολογήσουν βοηθώντας στην κατανόηση. Τελικά, ο μαθητής πείσθηκε -ενδεχομένως- για την ορθότητα της επιστημονικής προσέγγισης. Ίσως αυτά να ήταν τα...

Οι δέκα μεγάλοι παιδαγωγοί ή και θεωρητικοί της εκπαίδευσης, που σημάδεψαν με τα έργα τους τα τελευταία εκατό χρόνια τη μαθητοκεντρική παιδαγωγική, και των οποίων το έργο επέδρασε καταλυτικά σε κάθε άλλο «νεοαγωγικό» ρεύμα των τελευταίων δεκαετιών. 1. Τζον Ντιούι (John Dewey: 1859-1952) Αμερικάνος φιλόσοφος, ψυχολόγος και εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε στο Μπέρλινγκτον (Burlington) του Βερμόντ. Η εκπαίδευση είναι ζωή η ίδια, και όχι προετοιμασία για μία μελλοντική ζωή. Δίδαξε σε πολλά πανεπιστήμια και μελέτησε τα εκπαιδευτικά συστήματα σε όλο τον κόσμο. Στις μελέτες του οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η εκπαιδευτική αλλαγή που ξεκίνησε στις ΗΠΑ στις αρχές του αιώνα και έθεσε στο κέντρο της εκπαίδευσης τους μαθητευόμενους αντί για τους εκπαιδευτικούς θεσμούς. Κατά την εργασία του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο (1894-1904) ο Ντιούι ενδιαφέρθηκε για τη μεταρρύθμιση της εκπαιδευτικής θεωρίας και πράξης. Έδωσε έμφαση στη μάθηση μέσω διαφόρων δράσεων και όχι των τυπικών Αναλυτικών Προγραμμά...